خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۹۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل ار عاشقی بیا خوش باشرو چو ما صادقی بیا خوش باش
۲
خوش بلائیست عشق بالایشجان فدا کن درین بلا خوش باش
۳
همه کس خوش بود به ساز و سزاتو بساز و به ناسزا خوش باش
۴
از غم دی و غصهٔ فردابگذر امروز و حالیا خوش باش
صفحهٔ ۱ از ۲