خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۰۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای هوس عشق تو کرده جهان را زبونخیرهٔ عشقت چو من، این فلکِ سرنگون
۲
می‌در و می‌دوز تو، می‌بر و می‌سوز توخون کن و می‌شوی تو، خون دلم را به خون
۳
چونک ز تو خاسته‌ست، هر کژ تو راست استلیک بتا راست گو، نیست مقام جنون؟
۴
دوش خیال نگار، بعدِ بسی انتظارآمد و من در خمار، یا رب چون بود چون
صفحهٔ ۱ از ۲