خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۰۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به من نگر به دو رخسار زعفرانی منبه گونه گونه علامات آن جهانی من
۲
به جان پیر قدیمی که در نهاد من استکه باد خاک قدم‌هاش این جوانی من
۳
تو چشم تیز کن آخر به چشم من بنگرمدزد این دل خود را ز دلستانی من
۴
بر این لبم چو از آن بخت بوسه‌ای برسیدشکر کساد شد از قند خوش زبانی من
صفحهٔ ۱ از ۲