خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۰۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش حیاتی که پیش او میرمچون بمیرم به کیش او میرم
۲
عشق او شمع و من چو پروانهگرچه سوزد که در برش گیرم
۳
گر زند ور نوازدم چون نیبجز از ناله نیست تدبیرم
۴
دوش دیدم خیال او درخوابلطفش امروز کرده تعبیرم
صفحهٔ ۱ از ۲