خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۰۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غرقهٔ آب و آب می جویمدر تحیر که بحر یا جویم
۲
این عجب بین که عاشق خویشمعین مطلوب و طالب اویم
۳
پیر خمارم و به جرعهٔ میخرقهٔ خود مدام می شویم
۴
در خرابات عشق مست و خرابسخن عاشقانه می گویم
صفحهٔ ۱ از ۲