خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۰۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فاش شد نام ما که قلاشیمعاشق و رند و مست و اوباشیم
۲
والهٔ زلف یار دلبندیممبتلای بلای بالاشیم
۳
یار سرمست چشم مخموریمعاشق شاهدان جماشیم
۴
نقش هستی خود فروشستیماین زمان عین نقش نقاشیم
صفحهٔ ۱ از ۲