خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما چو در سایهٔ الطاف خدا می باشیمهرچه باشند به ما ، ما به جهان می باشیم
۲
دیگران در هوس نقش خیالند و مانقش بندیم خیالی که مگر نقاشیم
۳
نبود هیچ حجابی که به آن محجوبیمور بود یکسر موئیش روان بتراشیم
۴
گو همه خلق بدانند که ما سرمستیماز تو پنهان نبود در همه عالم فاشیم
صفحهٔ ۱ از ۲