خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۱۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من به جان دوستدار رندانمعاشق روی باده نوشانم
۲
به جز از عاشقی و می خواریهیچ کار دگر نمی دانم
۳
نوبتی توبه کردم از بادهمدتی شد کز آن پشیمانم
۴
شعر مستانه ای همی گویمغزلی عاشقانه می خوانم
صفحهٔ ۱ از ۲