خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نظری می‌کنم و وجه خدا می‌بینمروی آن دلبر بی‌روی و ریا می‌بینم
۲
بر جمالش همگی صورت جان می‌نگرموز کمالش همه تن لطف و وفا می‌بینم
۳
نه به خود می‌نگرم صنع خدا تا دانیبلکه من صنع خدا را به خدا می‌بینم
۴
ترک آن قامت و بالاش نگویم به بلاگرچه از قامت و بالاش بلا می‌بینم
صفحهٔ ۱ از ۲