خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۱۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار خود را به ناز می بینمجان خود را نیاز می بینم
۲
دوش در خواب دیده ام او راخوش خیالی که باز می بینم
۳
زلف او می کشم به هر سوئینیک عمری دراز می بینم
۴
طاق ابروی اوست محرابمروی خود در نماز می بینم
صفحهٔ ۱ از ۲