خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۱۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عجب است این که من ز من طلبمحسنم وز حسن حسن طلبم
۲
یار من با من است و من حیرانبه خطا رفته از ختن طلبم
۳
یوسف خویشتن همی جویمنه چو یعقوب پیرهن طلبم
۴
با دل زنده عشق می بازممن نیم مرده تا کفن طلبم
صفحهٔ ۱ از ۳