خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۱۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر آن نقشی که بر دیده کشیدیمبه جز نور جمال او ندیدیم
۲
به گرد نقطه چون پرگار گشتیمبه آخر هم بدان اول رسیدیم
۳
چو قطره غرق بحر عشق گشتیممحیطی را به یک دم در کشیدیم
۴
خراباتست و ما مست و خرابیمز هر خم مئی جامی چشیدیم
صفحهٔ ۱ از ۲