خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۱۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا مجرد از دل و از جان شدیمهمنشین و همدم جانان شدیم
۲
همچو قطره بهر یک دردانه ایغرقهٔ دریای بی پایان شدیم
۳
از خیال روی یار خویشتنهمچو زلفش بی سر و سامان شدیم
۴
تا که پیدا شد جمال عشق دوستما به خود در خود ز خود پنهان شدیم
صفحهٔ ۱ از ۲