خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما خراباتیان جان بازیممحو سر خلوت رازیم
۲
عالمی مست ذوق ما گردندگر زمانی به خلق پردازیم
۳
مطرب ما ز جان نوا یابدساز عشاق را چو بنوازیم
۴
سرخوشیم و حریف خماریمبا لب جام باده دمسازیم
صفحهٔ ۱ از ۲