خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ازل تا به ابد آینه دار اوئیمبا همه آینه داران جهان یک روئیم
۲
موج دریای محیطیم و عجایب این استعین آبیم ولی آب ز جو می جوئیم
۳
گاه در میکده باشیم و گهی درمسجددر همه حال که هستیم خوشی با اوئیم
۴
روز و شب دیدهٔ ما گرد جهان می گرددروشنائی نظر از نظرش می جوئیم
صفحهٔ ۱ از ۲