خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۱۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما عاشق و مستیم و طلبکار خدائیمما باده پرستیم و از این خلق جدائیم
۲
بر طور وجودیم چو موسی شده ازدستبی پا و سر آشفته و جویای لقائیم
۳
روحیم که در جسم نباشد که نباشیمموجیم که در بحر به یک جای نیائیم
۴
در صومعهٔ سینهٔ ما یار مقیمستما از نظرش صوفی صافی صفائیم
صفحهٔ ۱ از ۳