خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۲۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای نفس شوخ چشم مرو در قفای نانجانت مده به باد هوا در هوای نان
۲
بگشاده‌ای چو کاسه دهان در خیال آشمانند سفره حلقه به گوشی برای نان
۳
بهر دو نان مرو بر ِ دونان و شرم‌دارحیف است کآبروی فروشی بهای نان
۴
آدم برای دانهٔ گندم بهشت هشتتو بازخر به نان جو ای مبتلای نان
صفحهٔ ۱ از ۲