خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ما مکن کنار که مائیم در میانما را کنار گیر که آئیم در میان
۲
نوری از آن کنار به ما رو نمود بازروشن چو آفتاب نمائیم در میان
۳
گر نه مراد اوست که گیریم در کناربا این و آن همیشه چرائیم در میان
۴
بسته کمر به خلوت میخانه می رویمآنجا میان خویش گشائیم در میان
صفحهٔ ۱ از ۲