خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۲۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشقانه بشنو و خوش پند ما را گوش کندر خرابات فنا جام بلا را نوش کن
۲
سرخوشانه پای کوبان از در خلوت در آدست دل با دلبر سرمست در آغوش کن
۳
ذوق سرمستی اگر داری در آ در میکدهآتشی درخوردن و چون خم می خوش جوش کن
۴
زاهدی گر گویدت از باده نوشی توبه کنجرعه ای در کام جانش ریز گو خاموش کن
صفحهٔ ۱ از ۲