خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۳۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این چشم تو دایم مدام آب روان دارد به جوبنشین دمی بر چشم ما آن آبروی ما بجو
۲
سرچشمهٔ آبی خوشست در عین ما می‌کن نظرکآب زلالی می‌رود از دیدهٔ ما سو به سو
۳
رو را به آب چشم خود می‌شو که تا یابی صفاگر روی خود شویی چو ما باشی چو ما پر آبرو
۴
موج و حباب و قطره را می‌بین و در دریا نگربا هر یکی یک دم بَرآ وز هر یکی ما را بجو
صفحهٔ ۱ از ۲