خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۳۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می فراوان است اینجا جام کودُرد و دردش هست درد آشام کو
۲
ای که می گوئی دمی آرام گیربا چنین دردی مرا آرام کو
۳
گر نشان و نام می جوئی مجودر عدم ما را نشان و نام کو
۴
زلف و خالش مرغ دلها صید کردخوبتر زان دانه و آن دام کو
صفحهٔ ۱ از ۲