خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۴۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش نقش خیالیست که بستیم به دیدهخوشتر به ازین نقش که بستیم که دیده
۲
در نقش سراپردهٔ این دیده نظر کنکان نقش نگاریست که در دیده بدیده
۳
گفتم که لبت بوسه دهم گفت ببوسششیرین تر ازین قول که گفته که شنیده
۴
در کوی خرابات مغان مست و خرابیماز دردسر زاهد مخمور رمیده
صفحهٔ ۱ از ۲