خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۴۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دامن عاشقان ز دست مدهجام می جز به رند مست مده
۲
خاطر ما چو زلف خود مشکنسر موئی به ما شکست مده
۳
می به زاهد مده که حیف بودجز به مستان می پرست مده
۴
حالیا حال را غنیمت دانوقت خود را به نیست و هست مده
صفحهٔ ۱ از ۲