خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۴۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا ساقی و جام می به ما دهبه ما یک وجه از بهر خدا ده
۲
دو صد جان قیمت یک ساغر توستبه درویشان خدا را بی بها ده
۳
جهانی از تو می یابد نواهانصیبی هم به مای بینوا ده
۴
درون خلوت ار بارم ندادیمرا بر آستان خویش جا ده
صفحهٔ ۱ از ۲