خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همه تقدیر اوست تا دانیهمه زان رو نکوست تا دانی
۲
جسم و جان را به همدگر می بینبنگر آن مغز و پوست تا دانی
۳
گفتهٔ عاشقان به جان بشنوغیر این گفتگوست تا دانی
۴
آب باشد یکی و ظرف بسیگرچه مشک و سبوست تا دانی
صفحهٔ ۱ از ۲