خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۴۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نعمت الله نمی شود فانیاین چنین دانی ار مسلمانی
۲
عارف ار خرقه ای براندازدنقش بندد خیال سبحانی
۳
هر که او جان فدای جانان کردشاید ار گوئیش که جانانی
۴
یک حقیقت به هر زبان گویاخوش کلامی بود اگر خوانی
صفحهٔ ۱ از ۲