خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۵۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر آینه عین او نبودیآن روی به ما که می نمودی
۲
بگشاد در سرا به عالمگر در بستی که می گشودی
۳
او می بخشد وجود ور نهبودی ز من و ز تو نبودی
۴
بی خندهٔ گل نوای بلبلدر گلشن او که می شنودی
صفحهٔ ۱ از ۲