خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۵۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم بگرفت از این زهد ریائیبیا ای ساقی رندان کجائی
۲
بهه دور چشم مست می فروشانندارم میل زهد و پارسائی
۳
خراباتست و ما مست و خرابیمچنین مخمور آخر تو چرائی
۴
شراب صاف ما دُردی درد استبه ذوقش نوش اگر همدرد مائی
صفحهٔ ۱ از ۲