خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکر ایزد را که دیدم روی تویافتم ناگه رهی من سوی تو
۲
چشم گریانم ز گریه کند بودیافت نور از نرگس جادوی تو
۳
بس بگفتم: «کو وصال و کو نجاح؟»برد این کو کو مرا در کوی تو
۴
از لب اقبال و دولت بوسه یافتاین لبان خشک مدحت گوی تو
صفحهٔ ۱ از ۳