خلوتی با باباافضل کاشانی
غزل شمارهٔ ۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دارم دلی مخاطره جوی بلا پرستسرگشته رایِ گم شده عقلِ هوا پرست
۲
با درد و غم به طبع، چو یاری وفا نمایبا جان خود به کینه، چو خصمی جفا پرست
۳
سعیَم هبا شده است و طلب بیهده، از آنکبیهوده جوی شد دل و دیده هوا پرست
۴
ممکن که من نه آدمی‌ام، ز آنکه آدمییا بت پرست باشد و یا بس خدا پرست
صفحهٔ ۱ از ۱