خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۱۱۳ - روزه گشای
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاد شد دوش ز دیدار من آن ترک پسرمن ازبن شادکه او برده مه روزه به سر
۲
من کمان کردم کز روزه تبه گردد و زارآن رخ روشن وآن دولب چون لالهٔ تر
۳
شکر یزدان را کان ماه نیازرده بسیآری از روزه نیازارد رخشنده قمر
۴
تاخت دوشینه سوی کوی پی دیدن ماهوز پی دیدن او خلق نمودند حشر
صفحهٔ ۱ از ۴