خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۱۳۵ - مجلس چهاردهم
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به بهارستان افتاد مرا دوش عبورجنتی دیدم بی‌حور و سراپای قصور
۲
حوریان کرده رخ از فترت ایام دژمقصرها یافته از فرقت احباب فتور
۳
سربسر یافته تبدیل به آیات عذابآن کجا بوده سراپای پر از آیت نور
۴
ساحتی کایتی از روز سعادت بودیگشته تاریک‌تر از تیره‌شبان دیجور
صفحهٔ ۱ از ۱۴