خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۱۶۴ - گلۀ دوستانه
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تَمُرتاشا ز بی‌مهریت زارمزچون‌تودوست‌ازخودشرمسارم
۲
فرامش کرده‌ای جاناکه عمریستتو را از جان و از دل دوستارم
۳
حضور شه ز یاران غافلت کردخصوص از من که یاری پایدارم
۴
اگر تو دوستی رحمت به دشمنوگر خود دشمنی، منت گذارم
صفحهٔ ۱ از ۷