خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۱۹۴ - سردسیر درکه
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون اوج گرفت مهر از سرطانبگشاد تموز چون شیر دهان
۲
شد خشک به دشت آن سبزهٔ خردشد پست به کوه آن برف کلان
۳
شد توت سپید و انگور رسیدوان توت سیاه آمد به دکان
۴
شد گرم هوا شد تفته زمینزبن بیش به شهر ماندن نتوان
صفحهٔ ۱ از ۱۸