خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۱۹۷ - نالهٔ بهار در زندان
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دردا که دور کرد مرا چرخ بی‌امانناکرده جرم، از زن و فرزند و خانمان
۲
قانع شدم به عزلت و عزلت ز من رمیدبر هرچه دل نهی ز تو بی‌شک شود رمان
۳
بگریختم به عزلت از بیم حبس و رنجهرچند بود عزلت با حبس توأمان
۴
گفتم مگر به برکت این انزوا شوماز یاد مردم و برم از کید خصم، جان
صفحهٔ ۱ از ۱۲