خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۲۴۷ - خزان
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مگر می‌کند بوستان زرگریکه دارد به دامان زر جعفری
۲
به کان اندر، آن مایه زر توده نیستکه باشد درین دکهٔ زرگری
۳
به باغ این‌چنین گفت باد صباکه چونی بدین مایه حیلت وری
۴
به ده ماه از این پیش دیدمت منتهی دست و خسته تن از لاغری
صفحهٔ ۱ از ۳