خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشقت آتش به دل کس نزند تا دل ماستکی به‌مسجد سزد آن شمع که در خانه رواست
۲
به وفایی که نداری قسم ای ماه جبینهر جفایی که کنی بر دل ما عین وفاست
۳
اگر از ربختن خون منت خرسندی استاین نه خون است بیا دست در او زن که حناست
۴
سر زلف تو ز چین مشک تر آورده به شهراز ختن مشک مخواهید حریفان که خطاست
صفحهٔ ۱ از ۳