خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن تو با دل من بیش از این به جور سلوککه ملک زیر و زبر می‌شود ز جور ملوک
۲
لبت به نغمهٔ جان‌بخش چون مسیحا، جاندهد به پیکر بی‌روح مردم مفلوک
۳
وفا کنی بچشیم و جفا کنی بکشیمبه حکم آن که بتان مالکند و ما مملوک
۴
کند قمر به رخت سجده؟ این بود معلومرسد به نور رخت زهره؟ این بود مشکوک
صفحهٔ ۱ از ۲