خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۷۳ - کوشش و امید ترجمه از یک قطعه فرانسه
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جدا شد یکی چشمه از کوهساربه ره گشت ناگه به سنگی دچار
۲
به نرمی چنین گفت با سنگ سخت:کرم کرده راهی ده ای نیک‌بخت
۳
گران سنگ تیره دل سخت سرزدش سیلی و گفت: دور ای پسر!
۴
نشد چشمه از پاسخ سنگ، سردبه کندن در اِستاد و ابرام کرد
صفحهٔ ۱ از ۲