خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
فقرۀ ۹۳
ارمغان بهار
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تند هلک‌گوی (عصبانی و دیوانه‌وار) مباش، چه تند هلک‌گوی مردم چنان چون آتش است که اندر بیشه افتد و همه مرغ و ماهی بسوزد و هم خرفستر سوزد.
۲
مشو در سخن تند و زنجیر خایکه تندی‌درخشیست خرمن گرای
۳
بود آتش تیز، گفتار تیزکه در بیشه چیزی نماند به نیز
۴
بسوزد تر و خشک‌ونزدیک‌ودورچه مرغ و چه ماهی چه مار و چه مور
صفحهٔ ۱ از ۱