خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
فقرۀ ۱۱۷
ارمغان بهار
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
... شاد مباش، چه مردم ایدون همانا چو مشگ پر باد است که چون باد از آن بدرود هیچ در او نماند.
۲
بود نازش مرد دانا به جانبه جان شاد باش ای پسر تا توان
۳
که تن همچو مشگی بود پر ز بادنماندش چیزی چو بادش گشاد
صفحهٔ ۱ از ۱