خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
فقرۀ ۱۴۹
ارمغان بهار
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو نیکویی به تو رسد بسیار شادی مکن و چون سختی و بدبختی رسد بسیار به غم مباش، چه نیکی زمانه با سختی و سختی زمان با نیکویی است و هیچ فراز نیست کش نشیب نه از پیش، و هیچ نشیب نیست کش فراز نه از پس.
۲
چو نیکی رسید بهرت از آسماناز اندازه بیرون مشو شادمان
۳
چو زشتی رسد نیزت از روزگارمشو ناامید از سرانجام کار
۴
بسا نیکیا کش بدی از پی استبسا بد که نیکی همال وی است
صفحهٔ ۱ از ۲