خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۵۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از مرگ چه اندیشی چون جان بقا داریدر گور کجا گنجی چون نور خدا داری
۲
خوش باش کز آن گوهر عالم همه شد چون زرماننده آن دلبر بنما که کجا داری
۳
در عشق نشسته تن در عشرت تا گردنتو روی ترش با من ای خواجه چرا داری
۴
در عالم بی‌رنگی مستی بود و شنگیشیخا تو چو دلتنگی با غم چه هواداری
صفحهٔ ۱ از ۲