خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب راصفحهٔ آیینه بال و پر شود سیماب را
۲
از علایق نیست پروایی دلِ بی‌تاب راهیچ دامی مانع از جولان نگردد آب را
۳
عشق در کارِ دلِ سرگشتهٔ ما عاجز استبحر نتواند گشودن عقدهٔ گرداب را
۴
می‌کند هر لحظه ویران‌تر مرا تعمیرِ عقلشورِ سیلاب است در ویرانه‌ام مهتاب را
صفحهٔ ۱ از ۴