خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غوطه در دریا دهد آتش‌عنانی آب رارزقِ خاکِ مرده می‌سازد گرانی آب را
۲
زنگ بندد تیغ چون بسیار مانَد در نیاممانع است از سبز گردیدن روانی آب را
۳
سرعتِ سیلاب می‌گردد ز سنگینی زیادمانع از رفتن نمی‌گردد گرانی آب را
۴
صاف کن دل را که بر خار و گلِ این بوستانحُکمِ جاری باشد از روشن‌روانی آب را
صفحهٔ ۱ از ۴