خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از جهان تا رشته‌تابی دسترس باشد تراهر سر خاری درین وادی عسس باشد ترا
۲
چند از آمیزشِ دریای وحدت چون حبابپرده‌دارِ چشمِ کوته‌بین، نفَس باشد ترا؟
۳
تا تو می‌لرزی به تار و پودِ هستی همچو موجقسمت از دریای گوهر خار و خس باشد ترا
۴
چشمِ بی شرمِ تو سیری را نمی داند که چیستدر تلاشِ رزق تا حرصِ مگس باشد ترا
صفحهٔ ۱ از ۳