خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسنِ بی‌پروا به فرمانِ هوس باشد چرا؟برقِ عالمسوز در زنجیرِ خس باشد چرا
۲
بادهٔ پر‌زور، کارِ سنگ با مینا کندمست را اندیشه از بندِ عسس باشد چرا
۳
تا هوا ابر و چمن پُر گل بود، از زهدِ خشکآدمی در چار‌دیوارِ قفس باشد چرا
۴
دامنِ غواص پر گوهر شد از پاسِ نفساینقدر غافل کس از پاسِ نفس باشد چرا
صفحهٔ ۱ از ۲