خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا
۲
لفظ می‌سازد جهان بر معنیِ روشن سیاهیوسفِ سیمین‌بدن در پیرهن باشد چرا
۳
تا تواند ترکِ تن کرد آدمی با این شعورزنده چون کرمِ بریشم در کفن باشد چرا
۴
می‌تواند تا شدن فرمانروا جانِ عزیزهمچو ماهِ مصر در چاهِ وطن باشد چرا
صفحهٔ ۱ از ۴