خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه می‌باشد مسلسل خاطرِ افگار رادر درازی نیست کوتاهی شبِ بیمار را
۲
عشق می‌آرد دلِ افسردهٔ ما را به شورمطرب از طوفان سِزَد دریای لنگردار را
۳
نیست ممکن عشق را در سینه پنهان داشتنقُربِ این آیینه طوطی می‌کند زَنگار را
۴
سایهٔ مژگان گرانی می‌کند بر چشمِ یاراز پرستاران بود بیماری این بیمار را
صفحهٔ ۱ از ۴