خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست غیر از آه، دلسوزی دلِ افگار راشمعِ بالین از تبِ گرم است این بیمار را
۲
گوهر از سُفتن بود ایمن در آغوشِ صدفبه ز خاموشی نباشد محرمی اسرار را
۳
گل ز شبنم دیده‌ور گردد درین بستانسرااز نظربازان مکن پوشیده آن رخسار را
۴
تندخویی نیکوان را دیده‌بانِ عصمت استزود می‌چیند تماشایی گلِ بی خار را
صفحهٔ ۱ از ۳